سرپرست و کارگردان: حنیف مظفری                                                               

نویسندگان : اتابک مهراد.رسول بانگین

نویسندگان مهمان : فرهاد ارشاد.عدالت فرزانه. سید فرهاد لاری

مشاور کارگردان و دراماتورژ: اتابک مهراد

دستیار کارگردان: فاطمه رستگاری

آهنگساز: وحید طاهری 

نمایش طنز"خیلی ها عاشق منند" به کارگردانی حنیف مظفری و نویسندگی رسول بانگین در نهاوند به روی صحنه می رود.

مجید فروتن گفت: این نمایش کاری از گروه نمایشی قاصدک است که در تالار اندیشه مجتمع فرهنگی و هنری امام خمینی (ره) شهرستان نهاوند اجرا می شود.

در ادبیات طنز به نوع خاصی از آثار منظوم یا منثور ادبی گفته می‌شود که اشتباهات یا جنبه‌های نامطلوب رفتار بشری، فسادهای اجتماعی و سیاسی یا حتی تفکرات فلسفی را به شیوه‌ای خنده دار به چالش می‌کشد.^[۲]
در تعریف طنز آمده‌است: «اثری ادبی که با استفاده از بذله، وارونه سازی، خشم و نقیضه، ضعف‌ها و تعلیمات اجتماعی جوامع بشری را به نقد می‌کشد.»^[۳]

دکتر جانسون طنز را این گونه معنی می‌کند: «شعری که در آن شرارت و حماقت سانسور شده باشد.»^[۴]

به کار بردن کلمه طنز برای انتقادی که به صورت خنده آور و مضحک بیان شود در فارسی معاصر سابقه زیاد طولانی ندارد. هرچند که طنز در تاریخ بیهقی و دیگر دیگر آثار قدیم زبان فارسی به کار رفته، ولی استعمال وسیعی به معنای satire اروپایی نداشته‌است. در فارسی، عربی و ترکی کلمه واحدی که دقیقا این معنی را در هر سه زبان برساند وجود نداشته‌است. سابقا در فارسی هجو به کار می‌رفت که بیشتر جنبه انتقاد مستقیم و شخصی دارد و جنبه غیر مستقیم ساتیر را ندارد و اغلب آموزنده و اجتماعی هم نیست. در فارسی هزل را نیز به کار برده‌اند که ضد جد است و بیشتر جنبه مزاح و مطایبه دارد.^[۵]

طنز تفکر برانگیز است و ماهیتی پیچیده و چند لایه دارد. گرچه طبیعتش بر خنده استوار است، اما خنده را تنها وسیله‌ای می‌انگارد برای نیل به هدفی برتر و آگاه کردن انسان به عمق رذالت‌ها. گرچه در ظاهر می‌خنداند، اما در پس این خنده واقعیتی تلخ و وحشتناک وجود دارد که در عمق وجود، خنده را می‌خشکاند و انسان را به تفکر وا می‌دارد. به همین خاطر در باره طنز گفته‌اند: «طنز یعنی گریه کردن قاه قاه، طنز یعنی خنده کردن آه آه.»^[۶]

طنز در ذات خود انسان را برمی آشوبد، بر تردیدهایش می‌افزاید و با آشکار ساختن جهان همچون پدیده‌ای دوگانه، چندگانه یا متناقض، انسان‌ها را از یقین محروم می‌کند. جان درایدن در مقاله «هنر طنز» ظرافت طنز را به جدا کردن سر از بدن با حرکت تند و سریع شمشیر تشبیه می‌کند، طوری که دوباره در جای خود قرار گیرد.^[۷]

در میان شاعران یونان و روم، شعرهای طنز آرخیلوخوس، هیپوناکس، آریستوفان، لوسیلیوس، هوراس و جوونالقصه‌های کنتربری اثر جفری چاسر و منظومه رویای پیرس شخم کار اثر ویلیام لاگلند می‌توان نام برد. در دوران رنسانس رابله، سروانتس و لوییجی پولچی مشهور طنزپردازان هستند. آثار طنز ابتدا به صورت شعر بود و بعدها شیوه‌های روایی را هم در بر گرفت. امروزه در ادبیات جهان، مشهورترین طنزنویسان، نثرنویسانی چون سروانتس، رابله، ولتر، جوناتان سویفت، هنری فیلدینگ، جوزف آدیسون، ویلیام تکری، مارک تواین، جرج اورول، جوزف هلر، سینکلر لوئیس، جان چیور و آلدوس هاکسلی^[۸]

در ادبیات کلاسیک فارسی، طنز در میان آثار نویسندگان دوره‌های مختلف به اشکال گوناگون وجود داشت. در صدر این افراد، عبید زاکانی پدر هنر طنز در ادبیات فارسی است.^[۹]

عطار نیشابوری نیز در الهی نامه جنبه‌هایی از طنز دارد. با ظهور مشروطیت و ایجاد فضای نسبتاً باز مطبوعاتی، طنز بندهای تفریح‌های افراطی و سطحی را گسست و به عنوان نوع ادبی بسیار جدی، توجه بسیاری از نویسندگان و شعرای بزرگ را به خود جلب کرد. از جمله میرزاآقا خان کرمانی، از طنزپردازانی که در راه هدفش جان باخت. علی اکبر دهخدا، سید اشرف الدین حسيني گيلاني (نسیم شمال)، میرزاده عشقی و زین العابدین مراغه‌ای از پیشگامان طنز در ادبیات فارسی در دوران انقلاب مشروطه بودند. در نسل‌های بعدی محمدعلی جمالزاده، صادق هدایت، بهرام صادقی، منوچهر صفا، ایرج پزشکزاد نویسندگانی بودند که طنز را در برنامه کارشان داشتند.^[۱۰]

از طنزپردازان بنام معاصر ایران می‌توان خلیل جوادی، هادی خرسندی، عمران صلاحی، منوچهر احترامی، سید ابراهیم نبوی، کیومرث صابری فومنی (گل آقا)، ابوالفضل زرویی نصرآباد(ملانصرالدین)، ابوالقاسم حالت، جمشید عظیمی نژاد، دکتر فرشاد روشن ضمیر و دکتر مازیار نصرتی را نام برد.قدیمی‌ترین نمونه هاست. در ادبیات قرون وسطای انگلیس از هستند.

انواع آثار ادبی که طنز نویس می‌تواند به کار ببرد فوق العاده زیاد و متنوع است، رمان، نمایش نامه، شعر و... اما شیوه‌ها یا تکنیک‌هایی که در آن به کار می‌رود محدود است. ۱. کوچک کردن ۲. بزرگ کردن ۳. تقلید مضحک از یک اثر ادبی شناخته شده ۴. ایجاد موقعیتی در داستان یا نمایش که به خودی خود طنزآمیز است. ۵. به کار بردن عین کلمات کسی که مورد طنز قرار می‌گیرد و ایجاد چهارچوبی مضحک برای آن.^[۱۱]

محمدرضا اصلانی

                                         شخصيت هاي نمايش

عبدو- كدخدا- رمضون - اله كرم - گرگعلي - الياس - اسكندر - غلام - مصطفي - عباس - فاطو - شهرو - راوي - خيرو - مراد

           صحنه :

(  نواي موسيقي محلي - خانه رو ستايي كه گاهي اوقات  تبديل به ميدان ده مي شود . يك درب بزرگ در سمت چپ صحنه است كه در بعضي موارد دروازه ده مي شود در عمق  سمت راست  رشته كوهــــي است و در وسط صحنه پنجره  .  همه بازيگران در صحنه  فيكس و حالتي  از كار روستايي را بخود گرفته اند  كه در پايان هر تابلو راوي با همنوايي از فيكس خارج و با تعويض حالت دو باره فيكس مي شوند  )

  صحنه ... یک میز قرائت / پارچ آب و یک لیوان/ یک تخته سیاه و پایه ای ایستا با نمودار های مختلف . پروفسور خی ئل وارد میشود . کوچک اندام است / یا آنکه وسایل کلاس بزرگ اند. عناوین یا موضوعات درس/ بایستی توسط دکتر خی ئل روی تخته سیاه نوشته شوند.

صحنه:
اطاقي خالي ـ يك گليم مندرس در ميان اطاق پهن مي‌باشد. يك صندوقچه كوچك كه روي آن قاب عكسي قرار دارد. يك گاز پيك نيكي و مقداري خرت و پرت.
مرد وارد اطاق مي‌شود، يك دستش قطع مي‌باشد. زنبيلي در دست دارد و داخل آن يك كتري، چند بسته بيسكوييت و مقداري ليوان يك بار مصرف قرار دارد. چند كيسه سياه رنگ نيز در دست دارد. كيسه‌ها را در گوشه‌ايي مي‌گذارد. زنبيل را در گوشه‌ي ديگر. روبروي قاب عكس مي‌نشيند. يك پيراهن تا كرده از كنار صندوقچه برمي‌دارد و با پيراهني كه به تن دارد عوض مي‌كند.
مرد: (به قاب عكس) خوبه، بهم مي‌ياد… دو ماديم مثلاً … دوماد نيم بند....دوماد مفنگي…دومادي كه زپرتش قمسور شده … بالاخره خان عمو قبول كرد كه با سيمين و باباشوو مادرش امشب بيان اينجا … يعني خان عمو اون‌ها رو ورداره بيارن خونه‌ي ما… به قول خان عمو امشب بايد تكليف همه چيز رو روشن كرديا رُومي، رُومي يا زنگي، زنگي (به طرف كيسه‌هاي سياه مي‌رود) كلي چيز خريدم (يك به يك كيسه‌ها را بلند مي‌كند و نشان مي‌دهد) خيار، سيب، انار…   (جعبه اي رابرمي‌دارد) اينم شيريني… قرار امشب رو بايد يه سال پيش مي‌زاشتيم شايد تا حالا فَرجي مي‌شد.خان عمو مي‌گفت قرار مهمومي امشب رو بزاريم خونه‌ي خودش، يعني خونه‌ي خان عمو… بهش گفتم ظاهر و باطن…بيان ببينن بعداً حرف توش درنياد....(مكث كوتاه) اگه يك كار درست و حسابي، اگه يه زندگي نيم بند تا حالا دست و پا كرده بودم اين همه فلاكت نمي‌كشيدم…      (در حالي ميوه‌هاراداخل كاسه مي‌گذارد.يكمرتبه ياد چيزي مي‌افتد).

كمدي- تك پرده اي

آدم ها

 پسر جوان، فارغ التحصيل دانشگاه، با قد متوسط

دختر جوان، آرايشگر، با قدي كمتر از پسر

یك تخت كه رويش پيچك وار پلكاني فلزي سبز شده است. روز است و پسر جوان با موبايلش لميده روي تخت حرف مي زند. دختر هم براي خود مي خواند، بر پلكان راه مي رود و به موبايل گوش نمي كند و فقط بله بله مي گويد

تئاتریکال

در اين بحث يعني تعريف تئاتر ابتدا به شرح مفصل و مختصري از نمايش مي پردازيم.واژه نمايش به دليل تفاوت در سنت و سابقه فرهنگي ،تاريخي،با مفهوم تاتر متفاوت است.نمايش ارتباط بيشتر وغني تري با آيين دارد و جدا از بستگي هاي گوهري اش به گونه هاي كهن تر«روايت»و «اسطوره» مهمترين تفاوتش با تئاتردر اين است كه نمايش با قصد وهدف حل شدن انسان در تماميت هستي ورسيدن به حقيقت وجود اجرا مي شودو در اين قصد تمايز و تفكيكي ميان نمايشگر و تماشاگر وجود ندارد.هردو براي رسيدن به هدفي واحدكه گم شدن از خود ومستحيل شدن در ذرات هستي است به نمايش مي پردازد همچون نمايشگر و تماشاگر«نو»ي ژاپن كه مقصودشان رسيدن به «گدين»است. به اين ترتيب در نمايش ،هرگونه در فرديت ،نفي مي شود وحل شدن در ناخودآگاه جمعي وپيوستن به روح وسنت وآيين جاي آنرا مي گيرد.تئاتر برعكس زميتي تر و انساني تر است،و در آن نمايشگر به عنوان «فردي» با حق «بدعت»با مقصود وهدف مشخص مي كوشد معنا،فضا،حس وحال يا پيامي را به تماشاگر،كه به عنوان«فرد»با «حق نقد»به قصد تماشا ،لذت بردن ،آگاه شدن از موضوعي ،يابرقرار كردن رابطه با اثر هنري انساني به تماشاخانه آمده،منتقل ودر نهايت جايگاه انسان را در شرايط و موقعيت اجتماعي تعريف شده مشخص كندو تئاتر در جهت تعريف،تمايز و تشخيص بخشيدن به هر فرد از كليت ظاهراًتعريف ناشدني و به بيان در نيامدني هستي حركت مي كند...

جرالدین دخترم از تو دورم ولی یک لحظه تصویر تو از جلوی دیدگانم دور نمی شود اما تو کجایی ؟در پاریس روی صحنه تئاتر پرشکوه شانزه لیزه ؟ این را می دانم و چنان است که گویی در سکوت شبانگاهی آهنگ قدمهایت را می شنوم . شنیده ام نقش تو در این نمایش پرشکوه نقش آن دختر زیبای حاکمی است که اسیر خان تاتار شده است . جرالدین در نقش، ستاره باش و بدرخش اما اگر فریاد تحسین آمیز تماشاگران و عطر مست آور گلهایی که برایت فرستاده اند ترا فرصت هشیاری داد بنشین و نامه ام را بخوان . من پدر تو هستم . امروز نوبت توست که هنرنمایی کنی و به اوج افتخار برسی . امروز نوبت توست که صدای کف زدنهای تماشاگران گاهی ترا به آسمان ببرد .به آسمانها برو ، ولی گاهی هم روی زمین بیا و زندگی آنان را تماشا کن . زندگی آنان که با شکم گرسنه در حالیکه پاهایشان از بینوایی می لرزد و هنرنمایی می کند . من خود یکی از ایشان بودم جرالدین دخترم تو مرا درست نمی شناسی در آن شبهای بس دور با تو قصه ها بسیار گفتم اما غصه های خود را هرگز نگفتم . آن هم داستانی شنیدنی است . داستان آن دلقک گرسنه که در پست ترین صحنه های لندن آواز می خواند و صدقه می گرفت. این داستان من است. من طعم گرسنگی را چشیده ام ،من درد نابسامانی را کشیده ام و از اینها بالاتر رنج حقارت آن دوره گرد که اقیانوسی از غرور در دلش موج می زند اما سکه صدقه  آن رهگذر غرورش را خرد نمی کند را نیز احساس کرده ام . با این همه زنده ام و از زندگان پیش از آنکه بمیرند حرفی نباید زد . داستان من به کار نمی آید از تو حرف بزنم بهتر است . به دنبال نام تو نام من است " چاپلین" جرالدین دخترم دنیایی که تو در آن زندگی می کنی دنیای هنر پیشگی و موسیقی است نیمه شب آن هنگام که از سانس پرشکوه تئاتر بیرون می آیی آن ستایشگران ثروتمند را فراموش کن ولی حال آن راننده تاکسی را که ترا به منزل می رساند بپرس .حال زنش را بپرس و اگر باردار بود و پولی برای خرید لباس بچه نداشت مبلغی پنهانی در جیبش بگذار. دخترم جرالدین : پدرت با تو حرف می زند شاید شبی درخشش گرانبهاترین الماس این جهان ترا فریب دهد آن شب است که این الماس آن ریسمان نااستوار زیر پای تو خواهد بود و سقوط تو حتمی است روزیکه چهره زیبای یک اشراف زاده بی بند و بار ترا بفریبد آن روز است که بند باز ناشیی خواهی بود . بندبازان ناشی همیشه سقوط می کنند . از این رو دل به زر و زیور نبند . بزرگترین الماس این جهان خورشید است که خوشبختانه بر گردن همه می درخشد . دخترم : هیچکس و هیچ چیز دیگر را در این جهان نمیتوان یافت که شایسته آن باشد که دختری بدن خود را به خاطر آن عریان کند به گمان من تن تو باید مال کسی باشد که او روحش را برای تو عریان کرده است .

تئاتریکال

 ميم هنر وهم است. هنر پندار است . هنر خيال و كابوس است. هنرمند ميم بدون اينكه از واژه اي ياري بگيرد ، تنها با بدن خود همه چيز را بيان مي كند.

هنرمند ميم محدوده اي نمي شناسد ، در سكوت گرسنگي و تشنگي، مرگ ، عشق ، ترس ، وحشت و... را خلق مي كند.

شخصيت‌ها:

فرخنده

سیروس

هر دو بیست و هشت تا سی سال سن دارند

صحنه:

زيرزمين‌ خانه‌اي‌ قديمي‌. روبرو در دو لنگة‌ چوبي‌ با چند پلة‌ منتهي‌ به‌ حياط‌. يك‌ كرسي‌ و صندوقچه‌اي‌ قديمي‌ در سمتي‌ وخمره‌اي‌ بزرگ‌ در سمت‌ ديگر. روي‌ كرسي‌ تعدادي‌ كتاب‌ و مجله‌ و روي‌ تاقچه‌اي‌ يك‌ گرامافون‌ قديمي‌ به‌ چشم‌ مي‌خورند. ازديوارها ريسة‌ قيسي‌، فلفل‌، باميه‌ و غيره‌ آويخته‌ است‌. روي‌ ساير تاقچه‌ها تعدادي‌ شيشه‌، كوزه‌ و دبّه‌ قرار دارند. لامپ‌ كم‌ نوري‌از سقف‌ آويخته‌ كه‌ كليد آن‌ كنار در ورودي‌ست‌ و نزديك‌ آن‌، يك‌ آبكش‌ حصيري‌ به‌ ديوار نصب‌ شده‌. از قاب‌ در، تنة‌ درختي‌كهنسال‌ و پرتو غروب‌ نيمه‌جان‌ بر ديواري‌ آجري‌ ديده‌ مي‌شود. صداي‌ خش‌خش‌ برگ‌ درختان‌ در باد شنيده‌ مي‌شود.
چمداني‌ گشوده‌ در وسط‌. فرخنده‌ پشت‌ به‌ در و كنار آن‌ نشسته‌، سر بر آرنج‌ نهاده‌ و چشم‌ها بسته‌ است‌. پس‌ از لحظاتي‌،سيروس‌ به‌ آرامي‌ از پله‌ها پايين‌ مي‌آيد. چهره‌ او ديده‌ نمي‌شود. پس‌ از مكثي‌ كليد چراغ‌ را مي‌زند. لامپ‌ خاموش‌ شده‌ و صحنه‌حالت‌ نيمه‌ تاريكي‌ مي‌يابد. سيروس‌ دست‌ كشيده‌، آبكش‌ حصيري‌ را برداشته‌ و جلوي‌ صورت‌ مي‌گيرد. فرخنده‌ چشم‌ گشوده‌ و باتعجب‌ لامپ‌ خاموش‌ شده‌ را مي‌نگرد. پيش‌ از آنكه‌ سر بچرخاند، سيروس‌ با گامي‌ از آخرين‌ پله‌ پايين‌ مي‌پرد :

رضا آشفته

تئاتر خیابانی از عنوانش پیداست که از چه جایگاه و تعریفی برخوردار است و به چه منظوری اجرا

می‌شود. در این عنوان دو واژه‌ای از شکل رسمی تئاتر، خبری نیست، بلکه تئاتر در خیابان و برای

عموم مردم و بر پایه مسائل روزمره اجرا می‌شود.

صحنه: درسمت راست "عرفان" روی صندلی کنارميزتلفن نشسته است. در سمت چپ "هستی" روی صندلی کنارمیز تلفن نشسته است.

شنبه
عرفان گوشی تلفن رابرمیدارد وشماره ای میگیرد. تلفن هستی زنگ میزند.
هستی : الو.
عرفان: سلام.
هستی : چشمم به تلفن بود.
عرفان: دوباره شنبه شد.

تئاتریکال

با گسترش شبکه‌های تلویزیون، ماهواره، سینما، اینترنت و بازی‌های ‌کامپیوتری، تئاتر روز ‌به ‌روز جذابیت پیشین خود را از دست ‌داده و نیاز به نو شدن دارد. نگارنده ‌کوشیده ‌است تکنیک‌هایی را شناسایی‌ کند‌ که اجرای‌ آن‌ها موفقیت‌ ‌کارگردانان را در یک اجرا تضمین می‌کند.

تئاتر طبق تعاریف ساده یک سیستم ارتباطی است که در آن فرستندگان گروه اجرایی پیامی را در معرض انتقال قرار می‌دهند و گیرندگان (تماشاگران) این پیام را ادراک و دریافت می‌کنند

و احتمالاً در مقابل آن واکنش نشان می‌دهند.

 بنابراین اگر هر تئاتر را به عنوان هنری ارتباطی مورد اهمیت قرار دهیم بخش مهمی از ارزش و اعتبار آن وابسته به حضور مخاطبان است.

  تئاتر تجربي و تئاتر آوانگارد آن طور كه از ذات آوانگارديسم در تئاتر برمي آيد، تكيه بر خلق تجربه معنايي متفاوت است و اين كار مهم به جز از راه امكانات خود ژانر تئاتر امكانپذير نيست.

نرسیدن به ضرباهنگ یا ریتم مطلوب یكی از معضلات اساسی تئاتر امروز ماست.

به این موضوع زمانی به شكل قطعی پی بردم كه در جشنواره دوازدهم تئاتر عروسكی تهران ـ مبارك چند نمایش ایرانی را در چند شب متوالی دیدم.

اتفاقاً این آثار به كارگردان‌های نامی كشورمان نیز تعلق داشت.

از این رو بد نیست كه به این عنصر حیاتی و درونی بیشتر از گذشته توجه شود تا به اصطلاح با جلوگیری از ریتم

افتادن اثر، آن را تبدیل به یك اثر دیدنی كرد.

در دنیای امروز اکثر مردم دنیا علی الخصوص جوانان بسیار بسیار از دیده شدن و شهرت لذت میبرند .

خیلیها برای ارضای روحشان و خیلیها برای ارضای امیال اطرافیانشان مایلند دست به هر کاری بزنند تا

مشهور شوند.

نمایشنامه‌های كمدی دلارته نمایشنامه‌های ادبی نیستند بلكه نمایش‌های "بدیهه‌سازی" هستند. ضمناً این نمایش‌ها شخصیت ندارند بلكه با تیپ‌ها سر و كار دارند و از قرن 16 تا 18 تروی‌های كمدی دلارته از ایتالیا به شهرها و كشورهای مختلف معرفی می‌شوند.


كمدی دلارته را به دو ریشه نسبت می‌دهند:
1- چهار تیپ در كمدی‌های اتلانی رم قدیم دیده شده كه عبارتند از:
تیپ احمق پرخور Maccus
تیپ احمق ابله Bacco
تیپ پیرمرد ساده لوح Pappus
تیپ فیلسوف احمق Dossenus

یوجنیو باربا

 كارگردان معروف، نظریه‌ی دراماتورژی به‌عنوان یك "بافت" را مطرح می‌كند

در این مقاله سعی شده نظراتی چند در مورد دراماتورژی ارائه شود ؛ نه تعریفی جامع، بلكه تنها نقطه‌نظراتی چند كه شاید در دو روز آینده بتوانیم به آن‌ها بپردازیم. قصد من این است كه به مجموعه‌ای از امكانات در رابطه با دراماتورژی به‌عنوان یك پیشه اشاره كنم و احتمالاً مطالب بحث‌انگیزی را پیش كشم.

حسین پناهی دژکوه در ۶ شهریور ۱۳۳۵ (یا به روایتی ۱۳۳۹) در روستای دژکوه از توابع شهر سوق از توابع شهرستان کهگیلویه زاده شد. پس از اتمام تحصیل در بهبهان به توصیه و خواست پدر برای تحصیل به مدرسهٔ آیت‌الله گلپایگانی رفت و بعد از پایان تحصیلات برای ارشاد و راهنمایی مردم به محل زندگی‌اش بازگشت.

پناهی بازیگری را نخست از مجموعه تلویزیونی محله بهداشت آغاز کرد. سپس چند نمایش تلویزیونی با استفاده از نمایشنامه‌های خودش ساخت که مدت‌ها در محاق ماند.

با پخش نمایش «دو مرغابی در مه» از تلویزیون که علاوه بر نوشتن و کارگردانی خودش نیز در آن بازی می‌کرد، خوش درخشید و با پخش نمایش‌های تلویزیونی دیگرش، طرف توجه مخاطبان خاص قرار گرفت.

نمایش‌های دو مرغابی در مه و یک گل و بهار که پناهی آنها را نوشته و کارگردانی کرده بود، بنا به درخواست مردم به دفعات از تلویزیون پخش شد. در دهه شصت و اوایل دهه هفتاد، او یکی از پرکارترین و نوآورترین نویسندگان و کارگردانان تلویزیون بود.

به دلیل فیزیک کودکانه و شکننده، نحوه خاص سخن گفتن، سادگی و خلوصی که از رفتارش می‌بارید و طنز تلخش بازیگر نقش‌های خاصی بود. اما حسین پناهی بیشتر شاعر بود. و این شاعرانگی در ذره‌ذره جانش نفوذ داشت. نخستین مجموعه شعر او با نام من و نازی در ۱۳۷۶ منتشرشد، این مجموعهٔ شعر تاکنون بیش از شانزده بار تجدید چاپ شد و به شش زبان زندهٔ دنیا ترجمه شده‌است.

وی در ۱۴ مرداد ۱۳۸۳ و در سن ۴۹ سالگی بر اثر ایست قلبی درگذشت و در زادگاهش، شهر سوق، به خاک سپرده شد.

تئاتریکال

تاریخ تولد: 1330

مدرک تحصیلی: فارغ التحصیل تئاتر از دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران.

...............................................

از سال 1345 بازیگری تئاتر را آغاز کرد و در نمایش های آنتیگونه، خرده بورژوا، چهره های سیمون ماشا، ازدواج آقای می سی سی پی، یادگار سالهای شن و... بازی کرد.

او علاوه بر بازیگری در زمینه طراحی صحنه و فیلمنامه نویسی هم کار کرده و چند سال پیش برای طراحی صحنه نمایش « نیلوفر آبی » برنده جایزه شد.

در شانزدهمین جشنواره فیلم فجر برای بازی در فیلم آژانس شیشه ای جایزه بهترین بازیگر نقش دوم را گرفت و در سیزدهمین جشنواره فیلم فجر برای بازی در فیلم کیمیا کاندیدای دریافت جایزه بهترین بازیگر مرد نقش دوم بود. در ضمن او در فیلمهای سینما سینماست و روبان قرمز بازیهای فوق العاده ای ارائه داده است.

او برای بازی ماندگارش در فیلم خانه ای روی آب سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول مرد را از بیستمین جشنواره بین المللی فیلم فجر بدست آورد.

تئاتریکال

آلفردو جیمز پاچینو در نیویورک دیده به جهان گشود و پدرش سالواتور پاچینو (زاده شهر کورلئونه) کارمند شرکت بیمه و مادرش رز پاچینو (دارای تبار آمریکایی-ایتالیایی) خانه‌دار بود. والدین او هنگامی کودکی او از هم جدا شدند. پدربزرگ و مادربزرگ او در اصل اهل سیسیل بودند.

وی در دوران جوانی و در حالی که بیش از ۲۲ سال از زندگی‌اش نمی‌گذشت، مادرش را از دست داد. پاچینو پیش از مرگ مادرش، زندگی چندان لذت‌بخشی را پشت سر نگذاشته بود و چون والدینش خیلی زود از هم جدا شده بودند، مجبور شد به همراه مادرش به خانه پدربزرگش نقل مکان کرده و در آن‌جا اقامت کند.